دسته: قانون امور حسبی

امور حسبی اموری است که دادگاه‌ها مکلفند نسبت به آن امور اقدام نموده و تصمیمی اتخاذ نمایند بدون اینکه رسیدگی به آنها متوقف بر‌ وقوع اختلاف و منازعه بین اشخاص و اقامه دعوی از طرف آنها باشد.

« ماده ۲ قانون امور حسبیماده ۳۷۸ قانون امور حسبی »

رسیدگی به امور حسبی تابع مقررات این باب می‌باشد مگر آنکه خلاف آن مقرر شده باشد.

« ماده ۳ قانون امور حسبیماده ۱ قانون امور حسبی »

در موضوعات حسبی هر گاه امری در خارج از مقر دادگاهی که کار در آنجا مطرح است باید انجام شود دادگاه مزبور می‌تواند انجام آن امر را‌ به دادگاهی که کار در حوزه آن باید بشود ارجاع نماید و در این صورت دادگاه نامبرده امر ارجاع شده را انجام و نتیجه را به دادگاه ارجاع‌کننده امر‌ می‌فرستد.

« ماده ۵ قانون امور حسبیماده ۳ قانون امور حسبی »

مقررات راجع به نیابت قضایی که در آیین دادرسی مدنی ذکر شده شامل امور حسبی خواهد بود.

« ماده ۶ قانون امور حسبیماده ۴ قانون امور حسبی »

در صورتی که دو یا چند دادگاه برای رسیدگی به موضوعی صالح باشند دادگاهی که بدواً به آن رجوع شده است رسیدگی می‌نماید.

« ماده ۷ قانون امور حسبیماده ۵ قانون امور حسبی »

در صورت حدوث اختلاف در صلاحیت دادگاه‌ها رفع اختلاف به ترتیب مقرر در آیین دادرسی مدنی به عمل می‌آید.

« ماده ۸ قانون امور حسبیماده ۶ قانون امور حسبی »

دادرس باید در موارد زیر از مداخله در امور حسبی خودداری کند:

۱- اموری که در آنها ذینفع است.

۲- امور راجع به زوجه خود (‌زوجه‌ای که در عده طلاق رجعی است در حکم زوجه است).

۳- امور اقرباء نسبی و سببی خود در درجه یک و دو از طبقه اول و درجه یک از طبقه دوم.

۴- امور راجع به اشخاصی که سمت ولایت یا قیمومت یا نمایندگی نسبت به آنها دارد.

« ماده ۹ قانون امور حسبیماده ۷ قانون امور حسبی »

در موارد خودداری دادرس هر گاه در آن حوزه دادرس صلاحیتدار برای رسیدگی نباشد رسیدگی به دادگاه نزدیکتر ارجاع می‌شود.

« ماده ۱0 قانون امور حسبیماده ۸ قانون امور حسبی »

در موارد ماده ۷ دادرس باید از رسیدگی خودداری نماید ولی اشخاص ذینفع نمی‌توانند به استناد این ماده دادرس را رد نمایند.

« ماده ۱۱ قانون امور حسبیماده ۹ قانون امور حسبی »